مه دیده...

دوست عزيز و برادرم، محمد صادق نيلی که در حادثه سقوط هواپيمای سی۱۳۰ دارفانی را وداع گفت. اين مصيبت را به همسرش، خانواده داغديده اش و همه رفقا تسليت ميگويم.

یعنی به همین راحتی صادق؟ رفتی نامرد؟ کارت پرواز را گرفتی و یا علی؟ اهل مرام بودی با صفا! تازه قرار بود از هواپیما برایمان بگویی! دلمان میخواست این بار هم خبر را تو گزارش کنی… نگفتی برو بچ کفا هم دل دارند و ممکن است بترکند. اما اینبار نه از دست شوخی های تو که تا می آمدی در جلسات شورای تشکیلات همه روده بر میشدیم از خنده. این دفعه هم ترکانیدمان نامرد… آخر لامصب، نگفتی ما هم دل داریم و دل بسته ات شده ایم. این بار هم تکخوری کردی؟ خیلی از دستت شاکی ام. اینقدر که دیگر چشمانم هم نای باریدن ندارند. راستش از تو چه پنهان تا بحال تجربه از دست دادن رفیق را نداشتم. خیلی سخت است. نیستی که ببینی. بخدا برایمان ثقیل است بگویم خدابیامرز صادق… قبول کن . در باورمان نمی گنجد که شلوغ کن بزم باصفای رفقا، الان ساکت ساکت شده. چه کنم که دلم تنها به خاطرات خوش است. به جلسه ای که پیش رهبری بودیم. به جلسات شورای مرکزی، تشکیلات. این آخرین اردو… نمی توانم. بخدا دیگر قلم هم نمیفهمد که دردل چه میگذرد…

یا حق صادق...

نظرات ()