مه دیده...

همه اینها را گفتم که بگویم جان خودت دست از سر من بردار. من نمیخواهم ببینم این چیزها را. آخر خفای دیگران چه دخلی به من دارد؟ به من چه که دیگران بدی میکنند؟ حتی اگر این بدی ها در حق خودم باشد. نمیخواهم، زور که نیست. نمیخواهم بدانم گوشت مردار من شده قوت روزانه این و آن. بجان خودت که برایم خیلی عزیز است طاقت ندارم بفهمم و بشناسم نفاق بندگانت را. فکر کرده ای که چه؟ جنبه اش را دارم يا لياقتش را؟! باور کن در طاقتم نمی گنجد. یکبار دیدی زدم زیر همه چیز ها. اگر هم میخواهی گیر بدهی باشد . نشان بده. من هم میگذرم. به عصمت و جلالت قسم از همه شان گذشتم. از همه آنها که چند روز دنیایی شان را خوش کرده اند به غیبت و تهمت برای بدبخت و ذلیلی چون من. از همه آنهایی که خودشان را به مشقت و زحمت می اندازند که بلایی سرم بیاورند. هرچند که موفق هم بوده اند. اما من همه شان را دوست دارم. چون مال تواند. یادت هست باقی مفاد قرار دادمان برای "بندگی و مولایی" را که.

خلاصه اینکه این را اینجا گذاشتم که اگر فردا ادامه دادی به کارت، دیگر حجت تمام کرده باشم. من هم میزنم زیر قرار دادمان. آن بالا ها چه خبر است... ملائکه ات میخندند؟ میدانم. اما تو خوب میدانی که خیلی هم جدی میگویم.

ولا یمکن الفرار و من حکومتک... یا اله العاصین

يا حق