مه دیده...

درد دارم...
تمام وجودم زوق زوق میکند. دلم شور می زند. می ترسم...
ماه رمضان که می شود... نه، شعبان که تمام می شود وجودم را دلشوره بر می دارد.
می گویند شرف المکانِ بالمکین. ای کاش تعریفی هم برای شرافتِ زمان و تکرارش در چرخشِ یک ساله زمین بود. ای کاش نمی چرخید این زمین که این درد هر ساله جان را به زیان برساند و باز گرداند. دردم از اینجاست که در این تکرار مکررات ، من هم شده ام مثل روزمرگی های لوده پرورِِ جماعتِ چسب خورده به دهان و فرج، که نکند کاری بکنند در چند ساعت از روز که همین بظاهر روزه داری شان مشکل دار شود و بیافتند دنبال رساله و...
درد دارم... تمام بدنم درد می کند. بعضی دردها را می شود درمان کرد. محرم که می شود گریه می کنی و خالی می شوی . توی سر و صورتت می زنی و دلت آرام می گیرد. اهل حال هم باشی روز شماری می کنی برای محرم سال آینده و همان چرخش زمین . چه ایرادی دارد! تازه صفایی دارد عوامانه عوامی کنی و بنشینی پای منبری که هر سال به گونه تازه و مقتلی جدید حسینی را بالایش تکه تکه کنند برای کاسبی دو سه قطره اشک. خدایی اشکالی دارد؟!
اما رمضان که می شود... درد دارم. بخدا با همان گریه های عوامانه و هروله ها هم آرام نمی شود این درد. حتی نه با پای منبر رفتن برای گدایی فلسفه" فزت و رب الکعبه" گفتنِ علی از زبان مدعیان علم، مثل همیشه. گفته بودم که زمین می چرخد...
ماه که از نیمه بگذرد دلم بیشتر آشوب می شود. خدا نکند که  نوزدهمین شب هم برسد.
ای کاش یکی بود و برایم حلاجی می کرد که این عشق و عاشقی که امروزه روز هم شده لغلغهِ زبان هر نجس العینی، چرا باید اینقدر محجور بماند حتی در این ماه. چرا کسی نمی فهمد و البته فکر هم نمی کنم مرام و مسلک تقدیر حضرت حق بر این رقم خورده باشد که بفهمند و بهفمیم و شعورشان برسد و شعورمان برسد.
هر که را اسرار حق آموختند/مهر کردند و دهانش دوختند
درد دارم... چشمهایم دائما می رود دریک قاب سیاه و دنیا را از توی آن می بینم. قابی که مرز ندارد . از سیاه سیاه شروع و به خاکستری محو می شود. بدنم مور مور می شود. مثل همان وقتها که دو سه روزی افطار و سحر درستی نخورده باشی و تمام بدنت ضعف داشته باشد.
عاشق شدن را نمی فهمم . چه برسد به عاشق ماندن. آن هم بعد ازاین همه سال... سهم ما همان گیر کردن و ماندن در حجاب ریشه ع ش ق و مشتقاتش و وجوهاتش و وجه تسمیه هایش باشد، از سرمان هم زیاد است. همان حجابهایی که امام در چهل حدیثش گفته و نالیده ...
مردی می خواهد عاشق ماندن. مردی می خواهد درد عشق کشیدن و نا بر نیاوردن. تازه دردی که که تاثیرش جسمانی باشد. چیزی مثل درد پهلو. مگر نگفته اند" اَنا بشرٌ مِثلکم"...
نمی دانم... نمی فهمم...

شب بیستم همین ماه بود که در بسترببیماری رو کرد به حسنیین و فرمود: عزیزانم گریه می کنید و بیتابی، حق دارید که چون من پدری  و امامی را از دست می دهید. اما مژده تان دهم به یک چیز، دیگر پهلویم درد نمی کند. درد پهلویم بعد از بیست و سه سال دیگر آرام گرفته...

 چقدر خوب است که من نمی فهمم این چیزها را...

 یا حق

نظرات ()